Átakið mitt - sex mánuðum seinna!

Ég skammast mín!

Eins og þið vitið, þá náði ég rosalega góðum árangri í átakinu mínu og var ofboðslega stolt af sjálfri mér - og fólkið mitt í kringum mig, fjölskylda, vinir og ættingjar, voru líka stolt af mér og hrósuðu mér óspart fyrir góðan árangur - það var yndislegt

En ég er búin að glutra niður hluta af þessum frábæra árangri mínum - er þó ekki búin að ná aftur fyrri þyngd, Guði sé lof og ætla ekki að láta það gerast! - En það sem er mér ofarlega í huga núna, er sú tilfinning sem liggur þungt á mér og hún er sú að mér finnst ég hafa brugðist öllum í kringum mig. Allt það góða fólk sem ég hef í kringum mig; eiginmaður, börn, fjölskylda, vinir, ættingjar, samstarfsfélagar, líkamsræktarfélagar í Hressó og margir fleiri, hafa hrósað mér, slegið mér gullhamra, stutt við bakið á mér á allan mögulegan máta - og hvernig launa ég það; með því að slá slöku við í ræktinni og "detta í það" mataræðislega séð! Skamm á mig bara

En nú ætla ég að snúa þessari þróun við, er komin í sumarfrí og hef enga afsökun fyrir því að sleppa ræktinni, enda ætla ég horfa á það þannig að það sé ánægjulegt og gott að fara í ræktina, ekki að hugsa það þannig að ræktin sé einhver leiðinleg skylda, þá er það fljótt að fara til fjandans. Og mataræðið, já mataræðið - það þarf að taka hressilega í gegn og komast aftur á sömu braut og þegar mér gekk sem best í átakinu mínu. Það sem var galdurinn þá, var það að ég tók ekki á þessu sem ég væri að færa einhverjar fórnir, það var bara einhvernveginn sjálfsagt og jákvætt að ég borðaði bara það sem var hollt fyrir mig og hinu sleppti ég - án eftirsjár

Ég er sem sagt komin í gang aftur og ég ætla að gera mitt allra besta til að halda mér í gangi - hef átt það á hættu að ganga vel í nokkra daga og detta svo í sama drullu farið aftur, en ég ætla að gera allt sem í mínu valdi stendur til að halda mér á beinu brautinni

Vona að þið haldið áfram að hafa trú á mér

Elska ykkur

Ásdís Emilía

Átakið mitt!

Ég missti fótanna í átakinu mínu

Mér var búið að ganga svo svakalega vel í rúmt ár, en svo kom einhver leiðinda tilfinning yfir mig í desember síðastliðnum. Ég fór að slá slöku við í Hressó og missti mig í mataræðinu

En í dag dreif ég mig aftur í Hressó og mér líður ofboðslega vel með það

Er það nokkur spurning, hvort ég á að vera svona:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Mynd tekin í júlí 2009

Eða svona:

 

 

 

 

 

 

Mynd tekin í apríl 2010 (mín elskulega tengdamóðir með mér á myndinni)

Það er náttúrulega algjör skömm af verstu sort að missa niður þennan frábæra árangur ( ég er nú ekki búin að klessa á mig öllum kílóunum aftur, Guði sé lof fyrir það!) En ég er búin að þyngjast um nokkur kíló og það er nógu slæmt

En nú verður tekið aftur til óspilltra málanna og farið á fullt í líkamsræktina og mataræðið tekið í gegn.

Ég vil - ég get - og ég skal!

Knús elskurnar

Gengur á 365 fjallstoppa á einu ári!

Mér finnst hann frábær hann Þorsteinn, dáist að honum     

 Þetta er hörkuafrek sem hann er að verða búinn að skila af sér, að ganga á 365 fjallstoppa á rétt tæpu einu ári.

Og hann gerir þetta til styrktar Ljósinu, endurhæfingar-og stuðningsmiðstöð fyrir fólk sem hefur fengið krabbamein/blóðsjúkdóma og aðstandendur þeirra.

Svo er það alveg einstaklega skemmtilegt, að þeir eru mjög góðir vinir, Þorsteinn og hann Pétur minn.

Hann á sem sagt eftir eitt fjall og er það Esjan, sem gengið verður á laugardaginn 11. desember og búinn til nokkurs konar ljósafoss, með þeim ljósum sem göngufólk heldur á.

Ég myndi skella mér ef ég ætti heima þarna á suðvestur horninu.

Knús á ykkur

Esjan verður ljósum prýdd

Ég er reið, hrædd og kvíðin!

Mér líður illa þessa dagana

Ég er full af kvíða, hræðslu og reiði.

Þessar tilfinningar brjótast  um í mér, bæði vegna ástandsins almennt í þjóðfélaginu okkar - og líka vegna ástandsins hér í Eyjum, varðandi framtíð vinnustaðarins míns - Heilbrigðisstofnunarinnar í Vestmannaeyjum. Þó að ég trúi því varla að þessar niðurskurðar áætlanir verði að veruleika, er samt í mér beygur - beygur gagnvart því að þetta verði að veruleika og ég missi ef til vill vinnuna!

Í sambandi við ástandið í þjóðfélaginu - ég á svo erfitt með að skilja, af hverju hefur ekki verið gengið harðar að glæpahyskinu sem kom okkur í þetta hörmungar ástand?!

Af hverju var þetta pakk ekki tekið STRAX og hneppt í varðhald og eigur þess gerðar upptækar?!

Af hverju er þetta lið í dag ennþá lifandi sínu lúxus lífi og hefur næga peninga milli handanna og fær sínar risastóru skuldir bara afskrifaðar?!

Af hverju er gengið fram af fullri hörku, við okkur almennu borgarana og við látin borga skuldirnar okkar (sem hafa hækkað upp úr öllu valdi, vegna gjörða þessara aumingja) - og ef ekki, þá eru eignirnar okkar bara boðnar upp á nauðungar uppboði!

Ég set þetta hér inn á blogg vettvanginn - og birti þetta líka inni á Facebook. Getur einhver sem vit hefur á þessum hlutum, svarað mér? Sagt mér hvernig þessu öllu er háttað í sambandi við þetta vesæla skítapakk ÚTRÁSARVÍKINGANA - af hverju er ekki gengið að þeim af fullri hörku?!

Með sorg, kvíða, hræðslu og reiði í hjarta

Ásdís Emilía Björgvinsdóttir

Femínistar, farið nú að hætta þessu væli!

Alveg er þetta farið að ganga yfir mann, þetta væl í femínistum alltaf hreint!

Þetta kynjakvóta kjaftæði er svo mikið bull, að það hálfa væri nóg!

Af hverju beita þær sér til dæmis ekki af krafti í málum sem varða forræði barna? Þegar einstæðum mæðrum leyfist að haga sér eins og þeim sýnist - eitra sambönd barna sinna við feður þeirra og koma í veg fyrir að pabbarnir fái að hafa börnin sín hjá sér.

Það er svo sem alveg góðra gjalda vert, að jafnrétti sé virt - en það verður þá að virka á öllum sviðum!

Femínistar harma kynjamisrétti í ríkisstjórn

Brúðkaupsdagurinn 3. júlí 2010!

Já, konan tók sig bara til og fékk sinn elskulega sambýlismann, til rúmlega sex ára, til að játast sér frammi fyrir Guði og mönnum.

Við vorum gefin saman af séra Ólafi Jóhanni Borgþórssyni, frábærum Eyjapeyja, í yndislegri kirkju að Innra - Hólmi, rétt fyrir utan Akranes.

 

 

 

 

 

 

Við áttum þarna yndislega stund, með fjölskyldu og vinum og veðrið var alveg frábært, Hvalfjörðurinn skartaði sínu fegursta þennan dag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Síðan héldum við í Miðgarð, félagsheimili þarna rétt hjá og héldum upp á atburðinn með fólkinu okkar (ég var líka að halda upp á 50 ára afmælið mitt, fyrirfram) fengum gott að borða og spjölluðum og hlógum. Þetta var yndislega gaman.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Þetta var svo óumræðilega gaman, ég á eftir að lifa á þessu lengi. 

Ég er svo þakklát fyrir hann Pétur, minn heittelskaða eiginmann, börnin okkar heilbrigð og flott og allt fólkið okkar. Það er ómetanlegur fjársjóður, að eiga fjölskyldu og vini sem maður er í góðu sambandi við og getur leitað til, í blíðu og stríðu.

Ég bið ykkur vel að lifa, vinir mínir hér á blogginu

ykkar Ásdís Emilía

Bloggfrí!

Halló kæru vinir!

Nú ætlar konan að fara í bloggfrí og facebookfrí!

Ég er komin í sumarfrí og hérna heima bíða mín ærin verkefni. Það skal fúslega viðurkennast, að ég er tölvufíkill og vill frekar hanga í tölvunni við ýmsa iðju (á facebook og í leikjum) heldur en að gera það sem þarf að gera hér á heimilinu.

Ég finn það bara með mig, að ef ég get ekki kúplað mig frá tölvunni og haft slökkt á henni, þá er ég bara í vondum málum og þá er bara ljóst að ég er, hvorki meira né minna, þræll tölvunnar.

Þetta er svolítið "scary" að viðurkenna, en þegar maður er farinn að upplifa það að heimilið situr á hakanum vegna tölvufíknar húsmóðurinnar, þá eru hlutirnir orðnir svolítið mikið "SCARY"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hafið það sem allra best, elsku vinirnir mínir, njótið sumarsins og við sjáumst svo síðar

Kær kveðja, ykkar Ásdís Emilía

Prjónablogg!

Konan er farin að prjóna aftur!

Ég prjónaði alveg rosalega mikið hér á árum áður, en tapaði því niður af einhverjum ástæðum. Svo einhversstaðar kom tölvan til sögunnar og ég skal alveg viðurkenna að ég eyði töluverðum tíma við hana.

En nú er ég búin að endurheimta prjónamennskuna - og finnst það dásamlegt!

Ég var að klára þessa peysu - fyrsta prjónaflíkin eftir laaaaangt hlé:

 

 

 

 

 

 

 

 

Og ég er bara nokkuð sátt við hana

Ferming Ingu Láru!

Jæja, þá er fermingin yfirstaðin. Við héldum tvær veislur, eina litla hér í Eyjum á fermingardaginn 10. apríl og svo aðra stærri, viku seinna eða laugardaginn 17. apríl í Reykjavík. Þetta tóst með eindæmum vel og var alveg óborganlega gaman.

En það sem mest er um vert, er að fermingarstúlkan hún Inga Lára, var alsæl og ánægð. Hún naut þess að vera með öllu sínu fólki, sem samgladdist henni og færði henni fallegar og nytsamar gjafir, sem hún var mjög ánægð með.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Falleg feðgin, Pétur og Inga Lára

Við nutum mikillar hjálpar fjölskyldu og vina og án þess að lasta nokkurn mann, þá verð ég að nefna stjúpson minn, hann Andra Davíð. Hann sá um veisluna og eldaði þær tvær súpur sem voru í boði (önnur þeirra var humarsúpa, sem var alveg syndsamlega góð)

Kunnum við honum og okkar yndislegu fjölskyldu og vinum, okkar bestu þakkir fyrir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hann gerði það svo ekki endasleppt þessa helgi pilturinn, heldur tók hann þátt í Íslandsmeistaramóti barþjóna á sunnudeginum og lenti þar í 3. sæti með drykk sem hann nefnir Skyrgámur!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Þannig að eftir þessa helgi vorum við ákaflega stoltir foreldrar, við Pétur, af börnum og stjúpbörnum.

Og nú fer maður bara að láta sig hlakka til fermingar Guðrúnar Eddu, eftir 3 ár.

Lifið heil, kæru vinir

20 kíló!

Ég má til að setja hérna inn færslu og skella því út í netheima, að ég er búin að missa rúm 20 kíló! Ég viðurkenni það alveg, að ég er mjög ánægð með sjálfa mig og er að rifna úr stolti yfir þessum góða árangri mínum.

Ég er búin að vera svo feit í svo mörg ár og búin að reyna svo margt til að grenna mig. Svo að núna þegar þetta er að ganga svona vel og kílóin hrynja af mér, þá finnst mér ég geta sagt með sanni; ég er frábær!

Og svo er ég svo heppin að eiga ykkur að, vinir mínir hérna á blogginu og á facebook. Það er ekkert smá sem þið eruð búin að hrósa mér og peppa mig upp, ég tel mig svakalega lánsama að eiga ykkur að, þið eruð frábær!

Hafið það sem ljúfast og eigið góða helgi

Kær kveðja

Ykkar Ásdís Emilía